Roberto Hernández Montoya, Director
|
 |
Laberinto endecasílabo para dar los años la excelentísima señora condesa de Galve al excelentísimo señor conde, su esposo
Sor Juana Inés de la Cruz
(Léase tres veces, empezando la lección desde el principio o desde cualquiera de los dos órdenes de rayas)

|
Amante
|
caro
|
dulce esposo mío,
|
|
festivo y
|
pronto
|
tus felices años,
|
|
alegre
|
canta
|
sólo mi cariño
|
|
dichoso
|
porque
|
puede celebrarlos
|
|
ofrendas
|
finas
|
a tu obsequio sean
|
|
amantes
|
señas
|
de fino holocausto:
|
|
al pecho
|
rica
|
mi corazón joya,
|
|
al cuello
|
dulces
|
cadenas mis brazos,
|
|
te enlacen
|
firmes
|
pues mi amor no ignora
|
|
ufano
|
siempre
|
que son a tu agrado
|
|
voluntad
|
y ojos
|
las mejores joyas
|
|
aceptas
|
solas
|
las de mis abrazos;
|
|
no altivas
|
sirvan
|
no en demostraciones
|
|
de ilustres
|
fiestas
|
de altos aparatos
|
|
lúcidas
|
danzas
|
célebres festines
|
|
costosas
|
galas
|
de regios saraos;
|
|
las ciertas
|
muestras
|
del cariño acepta
|
|
víctimas
|
puras
|
del afecto casto
|
|
de mi amor
|
puesto
|
que te ofrezco esposa,
|
|
dichosa
|
la que
|
dueño te consagro;
|
|
y suple
|
porque
|
si mi obsequio humilde
|
|
para ti
|
visto
|
pareciese acaso
|
|
pido que
|
cuerdo
|
no aprecias la ofrenda
|
|
escasa y
|
corta
|
sino mi cuidado
|
|
ansioso
|
quiere
|
con mi propia vida
|
|
fino mi
|
amor
|
acrecentar tus años
|
|
felices
|
y yo
|
quiero; pero es una
|
|
vida
|
sola
|
la que anima a entrambos
|
|
eterno
|
vive
|
vive, y yo en ti viva,
|
|
eterna
|
para que
|
identificados
|
|
parados
|
calmen
|
el amor y el tiempo
|
|
suspensos
|
de que
|
no miren milagros.
|
|